English

 

 

De film.

__________

Max Linder.

 

   Max Linder, die na den oorlog naar Amerika was gegaan, is vandaar teruggekeerd.

   Aan een redacteur van "l'lntransigeant" vertelde hij het volgende:

   Ik heb het bewijs, dat men mij zoo wat heelemaal vergeten heeft. Telkens wanneer iemand uit mijn naam aan een of andere persoonlijkheid op cinematografisch gebied telefoneerde, antwoordde men hem: "Max Lind'e? Who is Max Lind'e?"

   Ze kenden me niet. Vervolgens kregen ze eensklaps een helder oogenblik: "Oh yes, Max Lind'e he's dead". Men dacht dat ik dood was en ik begon te gelooven dat ik voor goed uit de lijst van de levenden was geschrapt.

   Er waren er evenwel die toegaven dat ik nog onder de levenden kon behooren. Maar die waren er van overtuigd dat ik 118 jaar was en op dien leeftijd moet men alle hoop opgeven nog op 't scherm te verschijnen".

   In October zullen in Frankrijk twee nieuwe blijspelen op het doek komen: "Ma Femme", en "Trois MousquetairesĒ [het laatste is een parodie op de Drie Musketiers.] Deze films hadden in Amerika een groot succes.

   Charlie Chaplin heeft voor Max Linder een groote achting en toen Linder Charlie meedeelde, dat hij naar Frankrijk wou vertrekken, wilde de bekendste Amerikaansche filmartist hem in Amerika houden, doch Linder was niet van zijn besluit af te brengen. Hij was overtuigd dat wat hij in Amerika deed, hij ook in Frankrijk kon doen.

   Maar misschien is hij op het oogenblik een beetje teleurgesteld tenminste wat de Fransche organisatie betreft.

   In Amerika wordt heel anders gewerkt dan in Frankrijk.

   "Er is een Amerikaansche komiek", vertelde Max, "wiens laatste werken buitengewoon zijn en alles overtreffen wat men zich op kluchtgebied kan voorstellen. Die Amerikaan is Harold Lloyd. En weet u hoe hij werkt? Hij heeft, onder bevel van een directeur, zeven of acht ideŽn zoekers. Wanneer de hoofdlijn van een scenario is gevonden, zetten die ideeŽn zoekers hun hersens aan het werk; zij gaan de scŤnes, de komieke episodes, de tooneel effecten bestuderen. Ieder voegt op zijn beurt wat bij het werk van den ander. Men schept op die manier een groot aantal korte tooneelen vol trouvailles, waarvan er dikwijls enkele geniaal zijn. Daarna wordt het geheel samengesmolten, besnoeid, passend gemaakt; wat niet snaaks is er uit verwijderd, en eerst wanneer het zoover is weet de artist wat hij doen moet. Hij komt frisch, wetend dat hij goed samengestelde tooneelen te vertolken krijgt, die hij slechts met zijn geestdrift moet bezielen.

   Voeg daarbij den nauwgezetten arbeid den verkorten tijd. het goed bepaalde deel dat elke medewerker te verrichten krijgt, den rijkdom van de monteering en verwonder u daarna, of zoo gemonteerde stukken niet alle kans van slagen hebben."

   Dat nu zou Max Linder in Frankrijk willen verwerkelijken. (De Sumatra Post, 7.10.1922)